Recent kwam ik weer zo'n parel tegen waar ik af en toe niet goed van word binnen mijn werk.
Vooropgesteld, ik doe mijn werk met liefde, met de belangen van mijn cliënten als prio nummer 1 en niets anders dan dat. Geen dubbele agenda, geen andere partijen die ik tevreden moet houden, geen protocollen en beleid, gewoon het beste voor onze cliënten.
Soms vraag ik me af of andere betrokken partijen, in dit geval betrof het een rolstoeladviseur, door hebben dat ik geen belang heb bij het beleid dat die organisatie intern heeft opgesteld en hanteert. Ik heb daar geen enkele rol in om dat beleid te volgen of rekening mee te houden.
Wat ik wel doe is verwachtingsmanagement bij mijn cliënten om teleurstellingen te voorkomen. Hierbij leg ik uit hoe dergelijke processen, vanuit mijn ervaring, verlopen en welke mogelijke routes er doorlopen kunnen worden. Dit doe ik ook om te peilen hoe mijn client in de situatie staat en wat de behoeften zijn. Ik schift hierin wel of dingen noodzakelijk of wenselijk zijn. Het geld van de WMO is natuurlijk wel gemeenschapsgeld, en dat moet correct besteedt worden. Mensen met een chronische aandoening hebben daar zelden bewust voor gekozen en hadden liever iets anders gedaan dan wat ze nu dagelijks verplicht moeten doen vanwege hun aandoening. Toch kan niet alles, en daar kan ik mij ook prima in vinden. De kwaliteit van leven kan immers niet afhangen van dat ene roze of blauwe tasje voor op de rolstoel.
Inmiddels weet ik ook, uit zeer betrouwbare bronnen, dat een aantal rolstoeladviseurs geen fan zijn van mij als ergotherapeut (tenminste, ik hoop geen fan van mij als ergotherapeut en niet van mij als persoon, aangezien ze me uiteraard niet kennen). Dit komt, vermoed ik, omdat ik vaak pakketten van eisen opstel, op verzoek van de gemeente, waarin ik de voorwaarden en eisen neerzet waarvan ik weet dat ze goed en effectief werken bij een hypermobiel lijf. Deze voorwaarden/eisen zitten vaak niet op de standaard rolstoelen die in het voorkeurspakket van de leverancier zit. Waarom die eisen niet leverbaar zijn in die voorkeurs-/fabrieksrolstoelen is mij een groot vraagteken, maar het is wel zo. Echter, kan ik de eisen die ik in een pakket van eisen zit, onderbouwen (duh, anders schrijf ik ze niet op). Hier komt mijn kennis als ergotherapeut (rolstoelkennis) en osteopaat (anatomie) heel mooi samen en kan ik ieder punt van mijn zeer specifieke pakket van eisen volledig onderbouwen op technisch en medisch gebied.
Toch heb ik vaak het gevoel dat rolstoeladviseurs denken dat ik altijd alleen maar maatwerk vraag. Het maakt mij oprecht niet uit wat het gaat worden, als de door mij opgestelde eisen maar op de rolstoel zitten, want die stel ik niet voor niks. Wat daar verder voor prijskaartje aan hangt is niet mijn belang, maar hun beleid.
Dit heeft als gevolg dat ik recent dus via mijn client te horen kreeg dat een rolstoeladviseur, na het gesprek over welke rolstoel het moest worden (zonder daadwerkelijke passing, zie ook mijn allereerste blog), aangaf niet blij/tevreden met mij te zijn en deze persoon vroeg zich af hoe mijn client daar eigenlijk over dacht.
Te bedenken dat we heel veel clienten hebben die vanuit uithoeken van heel Nederland naar onze praktijk toe komen voor onze kennis en deskundigheid, juist dus heel bewust voor ons kiezen... Dan is deze vraag niet alleen totaal onprofessioneel maar ook totaal misplaatst. Binnen onze tak van zorg is namelijk wel vrije zorgkeuze en mogen mensen zelf kiezen wie hen verder helpt in dergelijke trajecten (dat geldt niet bij rolstoelleveranciers, daar heb je het gewoon te doen met degene die in die regio/postcode werkzaam is).
Ik vind het als professional erg storend dat een dergelijke vraag wordt gesteld aan mijn cliënt na een energievretend gesprek.. Uh, passing. Het was een passing... Zonder passtoel.. Anyway. Onze clienten kiezen voor ons, dus als een andere professional dan zijn/haar mening over ons deelt op deze negatieve manier.... Niet passend.
Los van het feit dat mijn cliënt het een enorm compliment vond dat dit over me werd gezegd (want als een rolstoeladviseur niet tevreden is met jou als ergotherapeut betekend het dat je niet binnen het beleid past 'GOEDKOOPST - adequaat' en dus echt staat voor de belangen en behoeften van de cliënt, ook als dit niet volledig in het plaatje van de leverancier past en dat betekend dat jouw oplossing duurder is maar wel adequaat en duurzaam (is ook veel waard toch?).
Bovendien kijkt het beleid van de leverancier niet naar wat een traject nu eigenlijk in totaal kost. Stel er wordt een goedkoop vastframe rolstoel ingezet die niet (helemaal) voldoet. Sommige eisen zoals een ergozit (die het bekken weer iets naar voren kantelt en zorgt dat we de onderrug mooi kunnen opstrekke zonder dat dit moeite kost), of grote wig (meer dan 10 cm die zorgt dat iemand goed gefixeerd achter in de rolstoel blijft zitten en stabiliteit geeft) worden dan weggelaten omdat dit simpelweg niet op de fabrieksrolstoelen zit. Ik weet, inmiddels door veel ervaring, van tevoren dat de rolstoel niet passend gaat zijn als die belangrijke eisen worden weggelaten, maar de adviseur gaat niet mee hierin en zet iets goedkoops in omdat dat moet van het beleid... Hoevaak moet een adviseur of monteur dan terugkomen voor het anders afstellen, ander zitkussen, kussentje eronder om ergozit te simuleren, andere rugleuning, opnieuw gesprek over de mogelijkheden, etc. In de tussentijd gaat de cliënt achteruit in gezondheid, krijgt bijkomende klachten vanwege een niet passende rolstoel en uiteindelijk kan de rolstoel helemaal niet meer fatsoenlijk gebruikt worden. Dan moeten we dus alweer aan de bel gaan trekken bij de adviseur en moet uiteindelijk toch naar de duurdere rolstoel worden overgegaan. Wat kost dit dan uiteindelijk? En vooral ook in tijd en klachten van mijn cliënt die die tijd nooit meer terugkrijgt.
En dan te bedenken dat ik door datzelfde bedrijf gevraagd ben om EDS teams op te gaan zetten om de kennis en kunde binnen de organisatie te verbeteren... Bijzonder.