Hypermobiliteit bij kinderen
Veel kinderen zijn soepel. Ongeveer 10 tot 30% van alle kinderen is hypermobiel. Dat betekent dat hun gewrichten verder kunnen bewegen dan gemiddeld. In de meeste gevallen geeft dat geen problemen. Slechts een klein deel – ongeveer 1 tot 3% – ontwikkelt daadwerkelijk klachten.
Bij sommige kinderen zorgt die extra beweeglijkheid echter voor overbelasting. Gewrichten worden minder goed stabiel gehouden door het bindweefsel, waardoor er steeds kleine beschadigingen kunnen ontstaan. Deze zogenoemde microtrauma’s kunnen zich opstapelen en leiden tot pijn en instabiliteit.
Het stellen van de diagnose Ehlers-Danlos syndroom (EDS) gebeurt meestal pas na de puberteit. Bij jonge kinderen zijn artsen terughoudend, zeker onder de leeftijd van 6 jaar. Dat komt omdat de klachten sterk kunnen lijken op die van Developmental Coordination Disorder (DCD), een ontwikkelingsstoornis waarbij motorische coördinatieproblemen op de voorgrond staan.
Gevolgen in het dagelijks leven
Kinderen met (h)EDS vallen vaak op doordat ze “meer dan gemiddeld soepel” zijn. Tegelijkertijd hebben ze moeite met kracht, uithoudingsvermogen en coördinatie. Rennen, springen, klimmen of traplopen kost hen meer moeite. Ze vallen vaker en lijken soms wat onhandig.
Op school kunnen ze moeite hebben met gym, schrijven of langdurig zitten. Sommige kinderen kunnen niet goed meekomen met sportactiviteiten en raken sneller vermoeid. Ze hebben vaker pijn, vooral in knieën en schouders. Ook kunnen slaapproblemen en vermoeidheid een rol spelen. Wat ook opvalt, is dat deze kinderen vaak houdingen aannemen die extra stabiliteit geven. Ze zitten bijvoorbeeld graag in een W-houding of met hun knieën opgetrokken onder hun lichaam. Dit doen ze niet bewust, maar het helpt hun gewrichten stabieler te voelen zonder veel spierkracht te gebruiken.
In de vroege motorische ontwikkeling zie je soms dat kruipen wordt overgeslagen. In plaats daarvan gaan kinderen billenschuiven. Er kan sprake zijn van een lage spierspanning, een wat onhandige motoriek of juist een opvallende bewegelijkheid waarbij stilzitten lastig is. Sommige kinderen worden juist voorzichtig of angstig om te bewegen, omdat bewegen pijn doet of onzeker voelt.
Lichamelijke klachten
Je ziet in de praktijk vaak dat kinderen vanaf heel jong al meer dan hypermobiel zijn. Ze zitten graag met hun knieën opgetrokken onder hun lijf, met hun benen in een W-vorm, in kleermakerszit, alles opties om hun gewrichten stabiliteit te laten ervaren om zo min mogelijk spierkracht te hoeven leveren. Het lijkt vaak alsof deze kinderen ‘altijd wel wat’ hebben of mankeren. Vaak zijn ze een goede bekende van artsen en therapeuten en vallen geregeld uit op school of kunnen niet met sporten of activiteiten meedoen. Ze vallen vaak, hebben problemen met rennen, springen, klimmen en traplopen. Vaak zijn dan speciale regelingen op school noodzakelijk. Ook in huis hebben ze vaak moeite met het doen van hun ADL taken, hebben vaker hulp nodig van een ouder/verzorger en kunnen moeilijker klusjes in huis doen (passend bij hun leeftijd). De motorische ontwikkeling laat zien dat deze kinderen het kruipen vaak overslaan. In plaats daarvan gaan zij van zit naar billen schuiven. Ook lage spierspanning, onhandige motoriek en zeer beweeglijk zijn (niet stil kunnen zitten) of juist heel bang zijn om te bewegen zijn symptomen bij jonge kinderen met hEDS.
Naast gewrichtsklachten kunnen er ook andere verschijnselen optreden. Denk aan verminderde spierkracht, sneller vermoeid raken en een lager uithoudingsvermogen. De botdichtheid kan verminderd zijn, waardoor er een grotere kans is op botbreuken.
Ook kunnen klachten voorkomen zoals verminderde gevoeligheid voor lokale verdoving, overprikkeling, problemen met het autonome zenuwstelsel (zoals duizeligheid bij opstaan) en soms urine-incontinentie. Sommige kinderen hebben moeite met hun lichaamsbeeld of ervaren onzekerheid doordat ze niet mee kunnen doen zoals leeftijdsgenoten.
Gevaarlijk hierbij is dat vaak ten onrechte wordt gedacht dat kinderen worden mishandeld, vanwege de continue letsels en blessures.
Bron: