Hypermobiliteit bij kinderen
Ongeveer 10 tot 30% van alle kinderen is hypermobiel, maar slechts 1 tot 3% heeft hier klachten van. Door biomechanische overbelasting raken de gewrichtsvlakken frequent beschadigd vanwege microtrauma’s. Diagnostiek voor EDS gaat niet op vóór de pubertijd en specialisten zijn zeer terughoudend bij kinderen jonger dan 6 jaar. Dit komt omdat de symptomen van Heds en DCD (developmental Coordination Disorder) erg overeenkomen. (bron: chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://www.janssen-rehabilitation.nl/images/HANDBOEK%20EDS%20v3.1%2020.11.2019.pdf)
De gevolgen hiervan op functieniveau zijn onder andere gewrichtshypermobiliteit en instabiliteit, verminderde spierkracht, verminderd uithoudingsvermogen, evenwicht en coördinatie, afwijkend looppatroon en loopfunctie en verminderde botdichtheid met een groter risico op botbreuken. Ook zouden de eigenschappen van de huid wijzigen en psychologische symptomen zich openbaren. Slaapstoornissen, stoornissen is het lichaamsbeeld en zelfvertrouwen zijn aan de orde van de dag. Overige symptomen kunnen zijn: verminderde proprioceptie (lomp of onhandig gedrag), verminderde gevoeligheid voor lokale verdoving, anesthesie en pijn, overprikkeling en vooral pijnklachten in knieën en schouders. Dysautonomie kan ook al openbaren op jonge leeftijd, evenals ingrijpende klachten als gewijzigde vorm en functies van het hart, orthostatische intolerantie, vermoeidheid. Ook urine-incontinentie kan een rol spelen.
Je ziet in de praktijk vaak dat kinderen vanaf heel jong al meer dan hypermobiel zijn. Ze zitten graag met hun knieën opgetrokken onder hun lijf, met hun benen in een W-vorm, in kleermakerszit, alles opties om hun gewrichten stabiliteit te laten ervaren om zo min mogelijk spierkracht te hoeven leveren. Het lijkt vaak alsof deze kinderen ‘altijd wel wat’ hebben of mankeren. Vaak zijn ze een goede bekende van artsen en therapeuten en vallen geregeld uit op school of kunnen niet met sporten of activiteiten meedoen. Ze vallen vaak, hebben problemen met rennen, springen, klimmen en traplopen. Vaak zijn dan speciale regelingen op school noodzakelijk. Ook in huis hebben ze vaak moeite met het doen van hun ADL taken, hebben vaker hulp nodig van een ouder/verzorger en kunnen moeilijker klusjes in huis doen (passend bij hun leeftijd). De motorische ontwikkeling laat zien dat deze kinderen het kruipen vaak overslaan. In plaats daarvan gaan zij van zit naar billen schuiven. Ook lage spierspanning, onhandige motoriek en zeer beweeglijk zijn (niet stil kunnen zitten) of juist heel bang zijn om te bewegen zijn symptomen bij jonge kinderen met hEDS.
Gevaarlijk hierbij is dat vaak ten onrechte wordt gedacht dat kinderen worden mishandeld, vanwege de continue letsels en blessures.